Ciepło jest formą energii. Jego działanie można zaobserwować na przykładzie podgrzewanej wody. Spokojna początkowo woda w naczyniu zaczyna pod wpływem ciepła gwałtownie bulgotać, ponieważ powstają w niej pęcherzyki pary, które następnie wydostają się na powierzchnię. Para jest bardzo gorąca, należy więc zachować ostrożność, by nie ulec poparzeniu. Opracowana w XIX w. teoria kinetyczna głosiła, że ciepło jest energią poruszających się atomów. Wcześniej uważano je za nieznaną substancję, zwaną kalorykiem, którą można coś napełnić lub przemieścić z miejsca na miejsce. Wszystkie metale są dobrymi przewodnikami ciepła (oraz elektryczności), a najlepiej przewodzą miedź i glin. Większość niemetali to złe przewodniki, czyli izolatory.