W Biblii wyraz "Hebrajczycy" oznacza Izraelitów. Prawdopodobnie najpierw oznaczał on niewolników i odnosił się do Izraelitów, którzy przebywali w niewoli egipskiej. Współcześnie nazwy tej używają zwykle nie-Żydzi. Sami Żydzi nazywali siebie "dziećmi Izraela". Na kilka wieków przed narodzeniem Chrystusa przyjęli miano Żydów. Według Biblii przodkiem Hebrajczyków był Abraham, który przybył z Mezopotamii do Palestyny na parę pokoleń przed Mojżeszem. Mieszkańcy Palestyny już 1000 lat przed Chrystusem porozumiewali się językiem hebrajskim. Jest to jeden z najstarszych, wciąż używanych języków świata. Po hebrajsku napisano większą część Starego Testamentu; tylko kilka fragmentów spisanych zostało po aramejsku - w równie starym języku, niegdyś rozpowszechnionym na znacznych obszarach Bliskiego Wschodu. Aramejski dominował w Palestynie aż do czasów Chrystusa. Hebrajski przetrwał jako język religijny. Do mowy potocznej wrócił w XIX w., a po ustanowieniu państwa Izrael w 1948 r. stał się jednym z języków urzędowych. Obecnie oficjalnym językiem w Izraelu jest także arabski.